Dit jaar doe ik de parttime school van Royal Mission. Inmiddels zijn we aangekomen bij de les over gerechtigheid brengen (om door je daden heen de liefde van God uit te laten zien). Bij die les hoort uiteraard ook een opdracht. Ik koos er voor om de boodschappen voor iemand te gaan betalen.
Heel makkelijk vind ik het niet om zulke gebaren te doen. Het is voor mij een stap uit mijn comfort zone. Maar daardoor wil ik het niet laten, ik wil de uitdaging aan gaan. Niet alleen omdat het een opdracht is die ik ‘moet’ doen, het is ook echt mijn wens dat ik een licht in de wereld mag zijn, ook door zulke daden. Zo’n opdracht helpt mij om dat te gaan leren.
Geen succes verhaal
Vorige week vrijdag was het zover. Ik heb nog nooit zo met zenuwen boodschappen gedaan. Maar ik heb een klein plannetje bedacht (met wat hulp van mijn vrouw) en ik ben er klaar voor.
Eenmaal in de rij bij de kassa heb ik mijn doelwit in het viezer. De man voor mij is wiens boodschappen ik mag betalen.
Ik probeer de aandacht van de man te krijgen die met zijn rug naar mij toe staat.
“Meneer…”
“Mag ik uw boodschappen betalen?”
Hij vraagt waarom en ik zeg vriendelijk dat ik gewoon iets aardigs wil doen. Helaas was het antwoord: “Nee, dat hoeft niet hoor.” Dat had ik niet verwacht.
Achter mij sluit een meisje aan, nog één kans. “Mag ik je boodschappen betalen?” Ook haar antwoord was: “Nee.”
Geen succesverhaal dus. Geen bijzondere levensverhalen, geen emotionele ontmoetingen, geen bekeringen. Alleen maar twee keer “nee” en een rode kop bij mijzelf. Teleurgesteld loop ik met mijn boodschappen de winkel uit.
Hoe God zich moet voelen
Waarom voel ik mij teleurgesteld? Voor iemand die het spannend vind was dit mooi makkelijk: opdracht geprobeerd. Klaar.
Maar ik wil graag iemands boodschappen betalen. Het is dan jammer als niemand dat aanbod aanneemt. Ik deed mijn best, ik vond het spannend, het koste mij wat energie. Dan is het teleurstellend dat ik na mijn inspanning niet hetgeen kan doen wat ik graag zou willen doen. Ik had graag de boodschappen betaald! Waarom willen ze dat niet accepteren?
Het antwoord daarop weet ik natuurlijk niet. Misschien waren ze perplex van deze random vraag, wat ik waarschijnlijk zelf ook zou hebben gehad. Misschien vonden ze het niet nodig, konden ze het zelf wel betalen. En hebben ze dus geen hulp nodig.
Misschien maak ik het te groot, maar ik bleef toch met de vraag zitten: Waarom kunnen ze deze vorm van liefde niet accepteren?
Toen besefte ik hoe het voor God moet voelen. Hij die alles gegeven heeft om mensen weer bij zich te krijgen en met alle liefde het grootste cadeau ooit aan de mensen wilt geven krijgt ook “nee” te horen. Wat een pijn!
Ik kan mij nu wel een beetje voorstellen hoe God zich soms moet voelen.
Gods werk
Waarom deze mensen deze liefde niet accepteerden, of in ieder geval mijn aanbod niet accepteerden weet ik niet. Dat hoef ik niet te weten, het is namelijk Gods werk. Hij weet wat deze mensen nodig hebben. En ik ben een radartje in Zijn meesterplan. Ik probeer gehoorzaam te zijn aan de opdracht om gerechtigheid te brengen.
Het kan zijn dat God deze gebeurtenis toch gebruikt in hun levens. Ze hebben in ieder geval een interessant verhaal om te vertellen thuis.
En ik heb geleerd hoe het is om uit te stappen en God te vertrouwen. Nu mag ik leren om door te zetten.
Dus Ede, maak je maar klaar voor een gek die je in de winkel lastig valt of hij jouw boodschappen mag betalen. Zodat er in ieder geval één mens is die de liefde van God kan ervaren door een tas vol met gratis boodschappen.
photo credit: Jack Amick Groceries (298/365) via photopin (license)